وجه دوری این که از بیماری ده ساله هست

من که می میرم چو می آرم حدیثت بر زبان

همچو نرگس روز و شب بر دیده دارم آستین

بس که میرانم سرشک از دوری آن آستان

رخش عزمم ناروا پای تردد ناروان

گر به دل این داغ بی مرهم بماند وای دل

ور به جان این درد بی درمان بماند وای جان