اگر جن و ملک را چون بشر طبعی بود موزون

نه تنها از برای زینت و زیب کلام خود

ثنایت را ذوی الافهام می گردید پیرامون

کنند از نظم پر در کفه میزان مدحت را

ز لطف پادشاه لم یزل امید میدارم

که سازد دولت دیر انتقامت را ابد مقرون