بدو گفت مگری کزین سود نیست

بران شاه خسته به خاک اندرون

چو دارا بدید آن ز دل درد او

روان اشک خونین رخ زرد او

از آتش مرا بهره جز دود نیست

چنین بود بخشش ز بخشنده ام

هم از روزگار درخشنده ام