به نام نامیت دست جهان کوس جهانبانی

عروس ملک چون می بست پیمان وفا با تو

به دست عهدت اول توبه کرد از سست پیمانی

جهان را با نی مثل تو می بایست از آن روزد

چو در امکان نمیگنجی سخن سنجان چه گویندت

به سیرت عقل اول یا به صورت یوسف ثانی

عجب نبود که گویم سایه خورشید افتاده