اگر صد سال اید بر کمان کی در نشان آید

زند دم از بقای جاودانی عالم فانی

عجب گر بر قد گیتی شود رخت بقا کوته

که ذیل دولتت آخر زمان را کرده دامانی

به قدر درک ادراک تو سهم و هم انسانی

تو را نام از بزرگی در عبارت چون نمی گنجد

به توشیحش کنم در یک غزل درج از سخندانی