شوم انسان کامل گر سگ کوی خودم خوانی

یقین است ای مه از نازت که مانند هلال از من

اگر صد سجده بینی گوشه ابرو نجنبانی

بناشد آدمی را از قبول دل کمالی به

خرابست آن چنان حالم که رو گردانم از عالم

نگردانی رخ از من صورت حالم اگردانی

الهی تا لوای مهر بر دوش فلک ماند