به گردون داده چندین چشم از آن رو خالق انجم

برای فهم انسانیت وی فهم انسانی

چو زر از تنگنای آستین می ریزد آن یم دل

فلک را ظرف چندین نیست با این پهن دامانی

که در نظاره اش یک یک به فعل آرند حیرانی

اگر وقت غروب مهر تابد کوکب رایش

چو صبح از نور کسوت پوش گردد شام ظلمانی