فدای نقطه های رشحه کلک تو می گردد

تو سرور چون کمیت کلک را در نثر میرانی

ز طبعت بر بنان و از بنان بر خامه می ریزد

گوهر چندان که حصر آن تو خود تا حشر نتوانی

در بحری و سیم معدنی و گوهر کانی

نمی خواهم تو را ای کعبه حاجات کم دشمن

که روز دولتت عید است و دشمن گاو قربانی