ببرد زمهریر اعدای خود را گر بسوزانی

سلیمانیت رامعجز همین بس کز تو می آید

که در وقت سیاست خاطر موری نرنجانی

نمی دانم عجب از گرمی بازار تدبیرت

تو ای باد مراد ار بگذری بر طرف خارستان

فرستد گل به شهر از بوته ها خار بیابانی

و گر خصمت به گلزاری درآید گل شود غنچه