چو ابر خوش هوا بر باغ بگذر کز سجود تو

فرستد گل به شهر از بوته ها خار بیابانی

و گر خصمت به گلزاری درآید گل شود غنچه

که در چشمش خلاند نوک هیاتهای پیکانی

خمد بهر هیات قوس و قزح سرو گلستانی

فلک بی رخصتت یک کار بی تابانه خواهد کرد

اگر در قتل خصمت از تو یابد دیر فرمانی