که ناگه خورد بر هم آن بساط و گرد موکبها

دو چشم اندر ره حسن خرام و دامن افشانی

زبان آماده عرض ثنا و مدح خوانیها

ولی از کار رفته باوجود آن خوش الحانی

ز کاشان شد بهم آغوشی کحل صفاهانی

به معمار قضا فرما کنون کاندر زمان تو

بنای خانه عیش مرا از نو شود بانی