مرا آب و زمینی هست در کاشان که مال آن

برای خویش و نامش می کند اطلاق دیوانی

گهی می خواهد از من پیشکش بهر تو دریادل

که دست درفشانت عار دارد از زرافشانی

ز بسیاری برونست از قیاس و فهم انسانی

زمینم روی گردآلود کز خاک درت دورست

دو چشمم آبیار آن زمین از اشگ رمانی