نه تنها هاتف این افسانه می گفت

چراغ دوده انسان همین اوست

کسی در فکر درویشان جز او نیست

خبر دار از دل ایشان جز او نیست

که این در هرکه درکی داشت میسفت

مرا هم هرچه امشب بر زبان بود

به گوشم آن چه می آمد همان بود