تا از غبار میکده، دارو نمی کند

یک گل ز باغ دوست، کسی بو نمی کند

تا هرچه غیر اوست، به یک سو نمی کند

روشن نمی شود ز رمد، چشم سالکی

گفتم: ز شیخ صومعه، کارم شود درست

گفتند: او به دردکشان خو نمی کند

گفتم: روم به میکده، گفتند: پیر ما