تا باد صبا پیچ سر زلف تو وا کرد

در پیرهن از ذوق نگنجیده ام امروز

من دانم و دل، غیر چه داند که در این بزم

از طرز نگاه تو چه فهمیده ام امروز

بر خود، چو سر زلف تو پیچیده ام امروز

هشیاریم افتاد به فردای قیامت

زان باده که از دست تو نوشیده ام امروز