گهی که سر کنم از غم، حکایت دوران

ز آه تیره دلان، آنچنان شده تاریک

که خواب هم نبرد ره به چشم چار ارکان

زمانه همچو دل من، سیاه روز شده

ز جوریار اگر شکوه سرکنم، زیبد

که دوش با فلک مست، بسته ام پیمان

منم چه خار گرفتار وادی محنت