منم که طبع من از خرمی بود ترسان

منم که تیغ ستم دیده ام به ناکامی

منم که تیر بلا خورده ام، ز دست زمان

منم که خاطر من، خوش دلی ندیده زدور

منم که صبح من از شام هجر تیره تر است

اگر چه پرتو شمع است بر دلم تابان