به یادم نیاید، به صد اضطراب

ز غمهای پی در پی بی کران

رود محنت دهر از یاد من

شود شاد این جان ناشاد من

کلام برون از حد و از حساب

به افسون ز افسانه، دل خوش کنم

مگر ضعف پیری، فرامش کنم