از پی تسکین دل، حرفی بگو

آنکه از ما، بی سبب افشاند دست

عهد را ببرید و پیمان را شکست

از زبان آن نگار تند خو

یاد ایامی که با ما داشتی

گاه خشم از ناز و گاهی آشتی

ای خوش آن دوران که گاهی از کرم