درد دینت گر بود، ای مرد راه!

نفس از آن لقمه تو را قاهر شود

در ره طاعت، تو را بی جان کند

خانه دین تو را ویران کند

چاره خود کن، که دینت شد تباه

از هوس بگذر! رها کن کش و فش

پا ز دامان قناعت، در مکش