پا ز دامان قناعت، در مکش

درد دینت گر بود، ای مرد راه!

چاره خود کن، که دینت شد تباه

از هوس بگذر! رها کن کش و فش

گر نباشد جامه اطلس تو را

کهنه دلقی، ساتر تن، بس تو را

ور مزعفر نبودت با قند و مشک