کلب خورد آن نان و از دنبال مرد

تا مگر، بار دگر آزاردش

عابد آن نان دگر، دادش روان

تا که از آزار او یابد امان

شد روان و روی خود واپس نکرد

همچو سایه، در پی او می دوید

عف عفی می کرد و رختش می درید