آتش اندر زن در این حلوا و نان

برد آخر، رونق اسلام تو

برکن این اسباب را از بیخ و بن

دل دل، این نارهوس را سرد کن

وارهان خود را از این باد گران

از پی آن می دوی از جان و دل

وز پی این مانده ای چون خر به گل