چون گوزنان، چند در صحرا چری؟

سبز گشته، چون زمرد، رنگ تو

چونکه ناید جز علف در چنگ تو

شد تنت چون عنکبوت، از لاغری

گر چو من بودی تو خدمتگار شاه

در علف خوردن نمی گشتی تباه

پیر گفتش: کای جوان نامدار