بس که بودی در رکوع و در سجود

قطعه ای از ارض بود او را مکان

کز سرای خلد می دادی نشان

صیت عابد رفت تا چرخ کبود

قدسیی از حال او شد باخبر

کرد اندر لوح اجر او نظر

دید اجری بس حقیر و بس قلیل