هر کجا کرده آن نهنگ آهنگ

درد خود را دوا، هم از او جوی

«لا» نهنگی است، کاینات آشام

عرش تا فرش در کشیده به کام

از من و ما نه بوی ماند و نه رنگ

نقطه ای زین دوایر پرگار

نیست بیرون ز دور این پرگار