پایم به گل فرو شد در کوی تو قضا را

ای اهل شهر ازین پس من ترک خانه گفتم

کز ناله های زارم زحمت بود شما را

از عشق خوب رویان من دست شسته بودم

از نیکوان عالم کس نیست همسر تو

بر انبیای دیگر فضل است مصطفا را

در دور خوبی تو بی قیمتند خوبان