که آب دیده کشد آتش هوای تو را

اگر دل است به جان می خرد هوای تو را

و گر تن است به دل می کشد جفای تو را

به یاد روی تو تا زنده ام همی گریم

کلید هشت بهشت ار به من دهد رضوان

نه مردم ار بگذارم در سرای تو را

اگر به جان و جهانم دهد رضای تو دست