بسی سلطان و لشکر را هزیمت کرد در یک دم

چو زلف کافرت بیند نماند دین مسلمان را

به عهد حسن تو پیدا نمی آیند نیکویان

ز ماه و اختران خورشید خالی کرد میدان را

شکسته دل که همره کرد با خود جان مردان را

اگر چه در خورت نبود غزلهای رهی لیکن

مکن عیبش که کم باشد اصولی قول نادان را