به هجران سیف فرغانی مشو نومید از وصلش

ندانستم که نزد تو چنین قیمت بود جان را

به جان مهمان لعل تست چون من عاشقی مسکین

از آن لب یک شکر کم کن گرامی دار مهمان را

که دایم در عقب باشد بهاری مر زمستان را