کب چشمم بکشد آتش بینایی را

عشق رویت چو مرا حلقه بزد بر در دل

شوق از خانه به در کرد شکیبایی را

گر ببینم رخ چون شمع تو ای جان بیم است

ذره ها گر همه خورشید شود بی رویت

نبود روز شب عاشق سودایی را

من شوریده سر کوی تو را ترک کنم