لب شیرین تو دندان شکر خایی را

من شوریده سر کوی تو را ترک کنم

گر مگس ترک کند صحبت حلوایی را

در دهان طمعم چون ترشی کند کند

دهن تنگ تو چون ذره در سایه نهان

نفی کرده است ز خود تهمت پیدایی را

صبر با غمزه غارت گرت افگند سپر