دفع شمشیر کند لشکر یغمایی را

دهن تنگ تو چون ذره در سایه نهان

نفی کرده است ز خود تهمت پیدایی را

صبر با غمزه غارت گرت افگند سپر

هوس نرگس شیر افگن تو در کویت

با سگان انس دهد آهوی صحرایی را

بهر تو گوهر دین ترک همی باید کرد