میان موی تو گم گردد آن میان که توراست

به غیر ساغر می کش بر تو آبی هست

به بوسه ای نرسد کس از آن لبان که تو راست

اگر کمر بگشایی و زلف بازکنی

چو عندلیب مرا صد هزار دستان است

به وصف آن دورخ همچو گلستان که توراست

صبا بیامد و آورد بوی تو، گفتم