جعد بنفشه مویان تابی ز چین زلفت

طوطی خجل فروماند از بلبل زبانت

مجلس پر از شکر شد از پسته دهانت

حسن همه نکویان رنگی ز گلستانت

ما را دلی است دایم درهم چو موی زنگی

از خال هندو آسا وز چشم ترک سانت