همچون نشانه تا کی بر دل نهد جراحت

حسن همه نکویان رنگی ز گلستانت

ما را دلی است دایم درهم چو موی زنگی

از خال هندو آسا وز چشم ترک سانت

ما را به تیر غمزه ابروی چون کمانت

سرگشته ای که گردن پیچید در کمندت

دست اجل گشاید پایش ز ریسمانت