عیبم نتوان کردن صحبت اثری دارد

کردم به سخن خود را مانند به عشاقت

چون مرغ کجا باشد مور ارچه پری دارد

من بنده بسی بودم در صحبت آن مردان

نومید مباش ای سیف از بوی گل وصلش

در باغ امید آخر هر شاخ بری دارد