آمن از فتنه حسن تو درین دوران نیست

که ز پیرایه سودای تو عاطل برود

با تو خوبی نتوان گفت و ندارم باور

که به تبریز کسی آید و عاقل برود

مگر آن کس که به شهر آید و غافل برود

لایق بدرقه راه تو از هر چه مراست

آب چشمی است که آن با تو به منزل برود