ای بسا شب که من خشک لب از حسرت تو

به ز دندان تو ای کان گهر مروارید

در دندان بنمای از لب همچون آتش

تا ز شرم آب شود بار دگر مروارید

بر زمین ریختم از دیده تر مروارید

ریسمان مژه ام را به در اشک ای دوست

چند چون رشته کشد عشق تو در مروارید