شعر خود نزد تو آوردم و عقلم می گفت

درکشم از پی گوش تو به زر مروارید

سخن بنده چو آبی ست که کرده است آن را

دل صدف وار به صد خون جگر مروارید

کز پی سود به بحرین مبر مروارید

سیف فرغانی گرچه همه عیب است بگوی

کز تو نبود عجب ای کان هنر مروارید