در قدمش مشک بیخت زلف پریشان سرش

لذت قند و نبات چاشنیی از لبش

چشمه آب حیوه رشحه لعل ترش

از دهنش قند ریخت لعل شکربار او

دل شده را قوت جان از لب لعل وی است

هر که بهشتی بود آب دهد کوثرش

پرده ز رخ بر گرفت دوش شبم روز کرد