آهوی جان بنده چراگاه خویش یافت

ز آن جان خطاب می کنم اندر ترسلش

چندین هزار ترک تتاری نغوله را

گیسو بریده بینی از آشوب کاکلش

بر برگ گل چو مشک بیفشاند سنبلش

دیوانه ای شود که نیاید به هوش باز

هر عاقلی که دید به مستی شمایلش