هر صورتی که نقش کند در ضمیر من

بر برگ گل چو مشک بیفشاند سنبلش

دیوانه ای شود که نیاید به هوش باز

هر عاقلی که دید به مستی شمایلش

اندیشه بر خطا بود اندر تخیلش

او زیور عروس جمال خود است و نیست

بهر مزید حسن به زیور تجملش