گشاده شست جفا ابروی کمان شکلش

شد آب لطف روان از لب چه ذقنش

از آنش آب دهن چون جلاب شیرین است

که هست همچو شکر مغز پسته دهنش

کشیده تیر مژه نرگس سپه شکنش

کمان ابروی او تیر غمزه ای نزند

که دل نگیرد همچون هدف به خویشتنش