بر آفتاب کجا سایه افگند هرگز

کشیده تیر مژه نرگس سپه شکنش

کمان ابروی او تیر غمزه ای نزند

که دل نگیرد همچون هدف به خویشتنش

مهی که مطلع حسن است جیب پیرهنش

برهنه گر شود آب روان جان بینی

چو در پیاله شراب از قرابه بدنش