با قد و بالای آن مه سرو را ای باغبان

افتد از بام فلک خورشید اندر روزنش

وصل و هجر دوست می کوشند هر یک تا کنند

دست او در گردنم یا خون من در گردنش

یا به جای خویش بنشان یا ز بستان برکنش

دامن دلهای ما پر خار انده کرد باز

آن که هر ساعت کند پیراهنی پر گل تنش