برون منه قدمی هرگز از عمارت عشق

چو آسمان اگرش صدهزار باشد چشم

همیشه کور بود مرد بی بصارت عشق

ورای عشق خرابی است تا سرت نرود

غلام وار همی کن ایاز را خدمت

که خواجه چاکر بنده است در امارت عشق

شبی ز شربت وصلش دهان کنی شیرین