که حاصلم همه چشمی تر است و جانی خشک

مرا که در تن بی قوت است جانی خشک

ز عشق دیده تر دارم و دهانی خشک

تو را به مثل من ای دوست میل چون باشد

ز چشم بر رخم از عشق آن دو لاله تر

مدام آب بقم خورده زعفرانی خشک

درو ز سیل بلایی بترس اگر یابی