مدام آب بقم خورده زعفرانی خشک

تو را به مثل من ای دوست میل چون باشد

که حاصلم همه چشمی تر است و جانی خشک

ز چشم بر رخم از عشق آن دو لاله تر

درو ز سیل بلایی بترس اگر یابی

ز آب دیده من بر زمین مکانی خشک

اگر لب و دهن من به بوسه تر نکنی