چو گل شکفت مگو عندلیب را که منال

چو کوزه ز آب وصالت دهان من پر کن

به قطره ای دو که لب خشک مانده ام چو سفال

رخ تو دید و بنالید سیف فرغانی

بیا که در شب هجران تو بسی دیدیم

«جزای آنکه نگفتیم شکر روز وصال»